Czyszczenie winyli na sucho, które rysuje płytę

Uważaj na dwie rzeczy. Po pierwsze, nie czyść igły na sucho. Tarcie suchego włosia generuje ładunek elektrostatyczny, który przyciąga kurz z powrotem. Po drugie, nie próbuj prostować igły ani czyścić jej drucikiem czy igłą do strzykawek. Wspornik jest cieńszy od ludzkiego włosa i każde niekontrolowane naciśnięcie może go skrzywić. Jeśli po czyszczeniu dźwięk nadal jest przytłumiony i słyszysz zniekształcenia, prawdopodobnie igła jest już zużyta i wymaga wymiany, a nie kolejnego szorowania.

W napędzie pasowym silnik stoi z boku, a jego obroty przenosi gumowy pasek oplatający talerz. Pasek działa jak filtr: tłumi drgania silnika, dzięki czemu tło muzyczne bywa cichsze. Wadą jest rozciąganie się paska i konieczność wymiany co kilka lat. W napędzie bezpośrednim silnik jest umieszczony pod talerzem i obraca nim bezpośrednio, bez pośredników. To daje natychmiastowy start, duży moment obrotowy i odporność na zmiany prędkości przy pracy z winylami o dużej masie.

Gramofon ustawiony na chybił trafił zagra, ale najczęściej cicho, płasko i z przydźwiękiem. Winna jest zwykle jedna rzecz: brak wypoziomowania i źle ustawiona siła nacisku. Zanim podłączysz cokolwiek na stałe, połóż podstawę na stabilnym blacie i użyj poziomicy – nawet tej z telefonu. Każdy milimetr przechyłu w bok powoduje, że igła inaczej siedzi w rowku, a ramię ma tendencję do zjeżdżania lub podskakiwania. Podłóż coś pod nóżki, aż bańka stanie dokładnie w środku.

Zanim sięgniesz po jakikolwiek płyn, wykonaj suchy test. Obejrzyj płytę pod kątem ostrym, najlepiej przy świetle punktowym. Zobacz, czy na rowkach osiada kurz, czy widać tłuste smugi. Kurz usuwa się na sucho, tłuszcz wymaga już środka myjącego. Typowy błąd to mycie płyty, która ledwo co została wyjęta z koperty – zamiast czyścić, tylko rozmazujesz zabrudzenia i wciskasz je głębiej w rowki.

Regularna kontrola igły przed każdą płytą to nawyk, który oszczędza zarówno nośniki, jak i słuch. Wystarczy lupa, dobre światło i chwila uwagi. Nie czekaj, aż usłyszysz trzaski — zanieczyszczona igła niszczy rowki nieodwracalnie. Lepiej zapobiegać, niż później szukać winylu, którego nie da się już uratować.

Podłączanie do wzmacniacza to drugie miejsce, w którym łatwo coś zepsuć. Gramofon z wyjściem liniowym nie potrzebuje przedwzmacniacza – jeśli podasz go na wejście phono, dostaniesz przesterowanie i zniekształcenia. Odwrotnie: gramofon bez wbudowanego przedwzmacniacza podłączony do aux zagra bardzo cicho i bez basu. Sprawdź, co masz, i wybierz właściwe wejście. Kabel masowy przykręć do śruby uziemiającej we wzmacniaczu, inaczej złapiesz przydźwięk sieciowy.

Na koniec kalibracja geometrii. Igła musi trafiać w odpowiednie punkty na płycie – od tego zależy, czy zniekształcenia pojawiają się tylko na początku, czy na końcu strony. Jeśli nie masz szablonu, ustaw wkładkę równo w headshellu i nie kombinuj. Po każdej zmianie nacisku, antyskatingu czy ustawienia ramienia sprawdź dźwięk na płycie, którą znasz na pamięć. Słuchaj, czy wokale nie są ostre, czy bas nie dudni i czy nie ma trzasków tam, gdzie płyta jest czysta. Dopiero wtedy uznaj, że gramofon jest ustawiony.

Gdy zauważysz zanieczyszczenia, wyczyść igłę przed kolejnym odtwarzaniem. Używaj miękkiego pędzelka z włosiem z włókna węglowego lub specjalnej szczoteczki do igieł. Przeciągnij delikatnie od tyłu do przodu, kilka razy, bez dociskania. Nie używaj waty, chusteczek ani patyczków kosmetycznych — pozostawiają włókna i mogą uszkodzić wspornik. Jeśli osad jest uparty, sięgnij po płyn do czyszczenia igieł, ale nakładaj go oszczędnie i tylko na czubek, nie na całą igłę.

Do czyszczenia potrzebny jest szczoteczka z miękkiego włosia, najlepiej taka z krótkim, gęstym włosem przeznaczona wyłącznie do tego celu. Nie używaj szczoteczki do zębóprzechowywanie w małym mieszkaniu ani pędzelka malarskiego, bo ich włosie jest zbyt sztywne i może wygiąć wspornik igły. Drugi element to płyn czyszczący. Może być specjalistyczny, ale sprawdza się też izopropanol o stężeniu 90–99 procent. Odradzam alkohol etylowy i spirytus — zawierają wodę i dodatki, które zostawiają osad.

Drugi test to odsłuch. Puść fragment dobrze znanej płyty, najlepiej cichego nagrania. Jeśli pojawiają się trzaski, syczenie albo chwilowe zaniki wysokich tonów, a płyta jest czysta, problemem może być igła. Sprawdź też, czy igła nie zbiera kłaczków z winylu — czysty czubek nie powinien zostawiać na płycie smug ani białego pyłu. Odsłuch to jednak tylko wskazówka, nie zastąpi oględzin.

If you treasured this article so you would like to collect more info about więcej porad kindly visit the internet site. Wysokość ramienia też ma znaczenie. Ramię powinno być równoległe do płyty, gdy igła jest opuszczona. Jeśli tył ramienia leci w górę, kąt igły jest zły i wysokie tony robią się ostre, a bas się gubi. Reguluje się to podnosząc lub opuszczając całą podporę ramienia. Zrób to dopiero po ustawieniu nacisku, bo jedno wpływa na drugie.